Wim Van Deuren | 20/07/2016

Putteke zomer. Op dit moment hoeven we niet al te veel aan school, lesgeven en leerlingen te denken. Even nog. Eerst nog een festivalzomer door.

Dit jaar is dat vooral met de groep The Belpop 4 – een samenraapsel Belpopmuzikanten die, u raadt het al, Belpopcovers brengen. Met The Scabs doen we maar één festival dit jaar. Vorig jaar, na de release van “Ways of a Wild Heart” stonden we op zowat elk podium in Vlaanderen – van de ’t Rivierenhof tot Werchter – dit jaar houdt de groep het op eentje. Een heel fijn dan nog: “’t Groot Verlof”, de opvolger van wat vroeger Beleuvenissen en nog daarvoor Marktrock was. Een fantastische setting, een magnifiek podium en een bijzonder warm publiek.

En ook: een sublieme affiche. Staan er ook op te blinken: The Kids, De Mens en niemand minder dan Status Quo. Tijdens de sets van The Kids, De Mens en The Scabs is ’t één groot, gezellig onderonsje achter en onder ’t podium. Tijdens dat toeren komen die groepen elkaar wel eens vaker tegen en dat gaat er ondertussen bijzonder fijn en gemoedelijk aan toe. Wanneer Status Quo de backstage-vesting betreedt, verandert die sfeer plots. Een half leger security-mensen houdt die groep en hun entourage strikt gescheiden van de rest van het volk dat daar achter dat podium rondhuppelt. Jammer, want het belette me een stevig optreden van vlak naast het podium mee te volgen.

Viel me wel op: die toetsenist van Status Quo houdt van Roland. Nee, dat druk ik te licht uit. Hij schijnt er wild van te zijn. Net als mijn setup heeft hij nagenoeg enkel Roland op z’n riser staan. Al meen ik ook een Lesley te zien draaien – maar ik geraak net niet dicht genoeg om zeker te zijn. ’t Kan ook een antiek kastje zijn. Vraag me niet waarom hij dat mee zou zeulen, maar ’t kàn.

Nu goed. The Kids openen, De Mens en Status Quo volgen en dan is ’t aan ons. ’t Is zo’n tien maanden geleden dat we met deze groep nog op het podium stonden – na de vorige tour leek wat uitblazen geen slecht idee. Eind vorige week stond er één repetitie op het menu en nu: knallen!
Niks zo fijn als de adrenaline voor en het applaus na een optreden. Waar doen we ’t voor? Dààr doen we ’t voor. 90 minuten lang gas geven. ’t Doet verdomd veel zin krijgen in alweer een volgende tour!