Wim Van Deuren – 27/10/16

Sonatine

Er bestaat zoiets als een peuter-opzet-toiletbril. Iedereen kent ‘t, maar wat de meesten van ons betreft, is dat ding allang slechts een fragment uit onze eerste herinneringen geworden. Een peuter-opzet-toiletbril. We leerden er allemaal op – laat ons het beleefd houden – zitten. En eens we ’t goed en wel konden en onze achterkant voldoende groot was om niet, al zittend, er mee in te donderen, werd die peuter-opzet-toiletbril vergeten.

Uit het oog, uit het hart.

Wel, ’t is pijnlijk, maar ’t vergaat de sonatine net zo. Ergens tussen de eerste boekjes van Ferté, Folk Dean en Czerny en het serieuzere werk van Bach, Mozart en Beethoven, passeert elke pianist een hele reeks Sonatines. De eerste ietwat stevigere stukjes, voor ’t eerst langer dan één pagina, en hier en daar zelfs al eens blijk gevend van ontluikende virtuoziteit.

Ik vind dat bijzonder erg. Ik ben voor een algehele opwaardering van de sonatine! Clementi, Kuhlau, Diabelli, Dussek, allemaal componisten die niet de bekendheid genieten van een Bach, een Mozart, een Beethoven, een Chopin, een Bartok… Maar die wél essentieel zijn in de opleiding van de pianist én – vooral! – die eigenlijk gewoonweg wondermooie stukjes hebben geschreven. Punt uit.

De Roland-piano waarop ik lesgeef, helpt me prima bij het voltooien van mijn missie:

  • Eerst en vooral geeft de interne recorder me de mogelijkheid om de stukken op te nemen. Ik neem daarbij de handen apart op, wat tijdens het lesgeven en studeren prima van pas komt om de leerling linker- en rechterhand apart te laten inoefenen. We kunnen daarbij zelfs stelselmatig het tempo aanpassen: traag beginnen en opbouwen tot waar we zijn moeten.
  • Daarnaast kan ik het opgenomen stuk meegeven met de leerling. Die hoeft maar een USB-pen mee te nemen en ik kan het te oefenen stuk zowel in audio- als in MIDI-formaat meegeven. Handig om thuis naar het origineel te luisteren en om mee te studeren.

 
Er zijn er bijzonder veel, van die sonatines, dus ’t ik ben er nog even mee zoet. Maar langzaam maar zeker geraken ze allemaal opgenomen. Misschien trek ik er ooit wel eens de hort mee op. Met een Roland-piano dan, natuurlijk.

Maar zonder peuter-opzet-toiletbril op m’n kruk. Dat spreekt…

 


 

Roland wil elke pianoleerkracht de mogelijkheid geven om zelf te ontdekken hoe de huidige digitale piano speelt en klinkt, en hoe die het lesgeven op vele vlakken makkelijker maakt.

Roland biedt daarom de kans om een HP-605 Digitale Piano gedurende 2 à 3 weken in uw muziekacademie of school te plaatsen. U krijgt daarbij de nodige uitleg, zodat u beslagen het ijs op gaat en daarna is het aan u. Probeer, doceer, experimenteer, evalueer. En transponeer, zonder andere toetsen in te drukken – maar dat vertellen we u wel tijdens de uitleg waarvan sprake.

Val niet achterover van de prijs: dit is namelijk volledig en helemaal compleet gratis!

Interesse? Neem contact op met Olivier.Kerkhofs@roland.com.

 


 

LEES ANDERE BLOGPOSTS VAN WIM >